Hoezo attitudeprobleem ouderen?
| Bron |
'de Accountant' |
| Schrijver |
Jacques Batenburg |
| Nummer |
November 2004 |
| Publicatiedatum |
01-11-2004 |
| Sectie |
Opinie |
| Bladzijde |
062 |
| Volume |
111 |
Anders dan Wim Koning en Johan Visser beweren (‘de Accountant’ september 2004) is er met de attitude van oudere accountants weinig mis. Niet ‘uitgekeken zijn op cliënten’ maar ondoelmatige permanente-educatieverplichtingen zijn een bron van frustratie, is de ervaring van Jacques Batenburg.
Met grote belangstelling las ik in het septembernummer van ‘de Accountant’ (pagina 62) het opinieartikel over de attitude van ouderen in het accountantsberoep. Ik ben 86 jaar en was 34 jaar werkzaam in dat beroep. Twee jaar bij een accountantskantoor in wat toen nog Batavia heette en 32 jaar in de gemeentelijke accountancy. Op 64-jarige leeftijd ging ik in de vut, door familieomstandigheden, want ik had gaarne nog jaren door willen gaan. Daarna was ik nog acht jaar penningmeester van een stichting en eigenaar van een te restaureren monumentaal kerkgebouw. Deze functie vergde ongeveer een halve dagtaak.Na mijn vertrek werden de werkzaamheden overgenomen door een accountantskantoor, onder verantwoording van de penningmeester. De andere daghelft vulde ik met de studie in de Russische taal. Uw bibliotheek kon mij helaas geen vakliteratuur in die taal verstrekken en verwees mij naar de Oost-Europa desk van de grotere kantoren. Daar kwam ik niet verder, mogelijk uit vrees voor concurrentie op die zich uitbreidende markt. Dank zij de computer kan ik ook als ik dat zou willen kennisnemen van die vakliteratuur. Tijdens mijn werkzame periode heb ik geen ogenblik de gevoelens gekend die Wim Koning en Johan Visser in hun artikel beschrijven. Tot het laatst heb ik me verdiept in de nieuwe ontwikkelingen. Maar ik heb niet de tijd meegemaakt dat een accountant x uren of dagen verplicht werd nageschoold, of je nu oud was of jong.
Dat nu lijkt me bijzonder frustrerend: als je op het laatst van je carrière je in allerlei zaken moet scholen waarvan je weet dat je er maar weinig profijt van zult hebben. Dit punt lijkt me belangrijker dan het door De Koning en Visser genoemde uitgekeken zijn op cliënten. Wat voor mij frustrerend is geweest houd verband met het punt van die verplichte permanente educatie. De voorschriften betekenen een oncontroleerbare leesen of luisterplicht van een aantal uren en dat een (controleerbaar) optreden als spreker, examinator of onderwijsgever wordt gekwantificeerd. Dit alles uitmondend in een administratie van uren en punten.
Ik acht de nadere voorschriften voor permanente educatie ondoelmatig en een verspilling van energie. De verordening op de collegiale toetsing en de marktwerking zijn mijns inziens voldoende om te garanderen dat accountants op hun eigen wijze hun vakkennis op peil zullen houden.
Bij mijn pensionering was een functionaris van de Pensioenraad zo vriendelijk mij te vertellen dat ik de domheid had begaan om deel te nemen aan het verzet waardoor ik vier pensioenjaren zou missen. Uit sympatie voor de verzetsorganisaties heb ik jarenlang pro deo accountantsverklaringen afgegeven die zij moesten overleggen aan de subsidiënten.
Een functionaris van het NIVRA maakte mij enige jaren geleden duidelijk dat een en ander niet mocht in verband met de nieuwe regelgeving en dat ik in het uiterste geval voor de Raad van Tucht zou worden gedaagd. Ik ben er sinds twee jaar mee gestopt. Zeker niet vanwege mijn ‘attitude’, maar om meer tijd voor andere hobbies te hebben.