Mannen zijn ambitieuzer, echt waar

dinsdag 4 oktober 2011 | 3 reacties

'Meer vrouwen in de top' is een oude discussie. De woorden veranderen - sommigen spreken nu van diversity (spreek uit 'daivursitie') - maar de boodschap niet: het gaat te langzaam. Nog onlangs werd bericht dat het binnenkort wettelijk voorgeschreven streefgetal van dertig procent vrouwelijke bestuurders en commissarissen bij het huidige tempo nog lang niet in zicht is.

In de accountancy speelt dit extra sterk. In 2010 lag het percentage vrouwelijke partners bij de zeven grootste kantoren nog overal (zeer ver) onder de tien procent. Over bestuurders praten we niet eens. Dat kan natuurlijk veel beter. Maar de vraag is: hoeveel beter? Want willen vrouwen eigenlijk zelf wel?

In elk geval veel minder vaak dan mannen. Ondanks alle cultuurverandering antwoordt in het Accountancy Beloningsonderzoek 2011 25 procent van de vrouwelijke studenten in het openbaar beroep op de vraag of ze uiteindelijk director of partner willen worden 'ja'. Bij hun mannelijke medestudenten is dat 38 procent. En op die leeftijd worstelen de meesten nog niet met de bekende 'killer'-combinatie werk-gezin.

Vijf jaar geleden schreef ik daar al eens over. En toen waren de studentencijfers 49 en 22 procent. Er is dus niet heel veel veranderd, of het moet de afgenomen ambitie bij de mannelijke studenten zijn.

In de loop van de tijd kiezen degenen zonder partnerambities natuurlijk vaak een andere carrière. Daarom liggen de vrouwelijke cijfers binnen de totale groep openbaar accountants - een deel is dan al uitgestroomd - iets hoger. Maar dan nog blijft er een hardnekkig verschil. Van 2007 tot 2010 schommelde het aantal mannen die director of partner willen worden tussen 46 en 52 procent, bij de vrouwen tussen 29 en 37 procent, dus veel lager. (In 2011 liggen de cijfers overigens voor beide lager - bij vrouwen 24 procent, bij mannen 41 - omdat nu ook AA's zijn opgenomen. Maar dat is een ander onderwerp.)

Aan een gebrek aan vrouwelijk geloof in eigen kunnen ligt het niet. Integendeel. Van alle respondenten zonder topambities geeft 20,4 procent aan dat ze 'niet de kwaliteiten' voor zo'n functie hebben. Bij AA's is er op dat punt nauwelijks verschil tussen mannen en vrouwen, maar bij de RA's (16,5 versus 10,9 procent) en de studenten (19,3 versus 16,6 procent) wel: mannen noemen dit vaker dan vrouwen.

De conclusie is onontkoombaar: vrouwen willen veel vaker dan mannen iets anders dan een 'topcarrière'. Sommigen zullen betogen dat vrouwen wel degelijk even ambitieus zijn, maar dat dit door gender biased vraagstellingen en andere onvermoede factoren niet tot uiting komt. Maar het is verstandiger de waarheid onder ogen te zien. Mannen en vrouwen verschillen op dit punt - gemiddeld.

Dat neemt niet weg dat kansen gelijk moeten zijn, dat machocultuur moet worden doorbroken en dat streven naar ‘meer vrouwen in de top' verstandig is. Maar wie weigert te aanvaarden dat voor die top minder vrouwen beschikbaar zijn dan mannen, doet hetzelfde als de dominante man die zegt ‘je zegt nee, maar bedoelt eigenlijk ja'.

Tom Nierop

Deze bijdrage is ook als column geplaatst in het oktobernummer van Accountant.

Reacties

Geplaatst door Jurgen - 12-10-2011 10:33:06

Ik stel voor dat we in Nederland overal het Noorse model gaan hanteren. Het verplichte vrouwenquotum in raden van commissarissen leidde er daar toe dat willekeurige huisvrouwen thuis werden gebeld of ze commissaris wilden worden. Leverde niks op, ze hoefden er niks voor te kunnen maar dat is niet erg want of ze toch vooral wel hun mond wilden houden bij vergaderingen.
Doel bereikt? Alle vrouwen die wél iets konden, werden vervolgens ook als excuustruus gezien.

Overigens ben ik vóór een minimumquotum van linkshandigen in raden van commissarissen en bestuur. Die zijn gemiddeld genomen veel creatiever dan die anderen; da's hard nodig op die niveaus. Diversiteit moet! (Ook al is aangetoond dat diversiteit helemaal niet zonder meer leidt tot kwaliteitsverhoging.)
En de roodharigen zijn ook ondervertegenwoordigd. En de kunstschilders. Die kunnen heel veel out-of-the-box nieuwe inzichten toevoegen in de hogere echelons.

Hoe definieren we eigenlijk wat 'de top' is ..? Koningin Beatrix leidt ook niet bepaald een megagroot bedrijf qua fte; toch is ze naar morele en culturele maatstaven (en zijn die niet belangrijker?) wel President (ahum) van Nederland... Een juf voor een schoolklas is misschien meer 'waard' dan een bitch met een bij elkaar gelikte/getrapte executive-titel. (Liever platjes met een goed verhaal dan naaldhakken met een lelijk decolleté.) Laten we eens zorgen dat dát doordringt.

Nou ja. Voor zover...
By the way, als druk of zuiging nodig is, leidt dit altijd tot uitwassen elders. Dus beter geen druk of zuiging. De overheid is er *niet* voor het repararen van maatschappelijke misstanden van deze soort, hooguit om de scherpe kantjes er vanaf te halen. Me dunkt dat mannen gewoon moeten worden heropgevoed. Sinds JR en Gecko zijn de role models echter niet gunstig...

[ Disclaimer: Ben rechtshandige, niet-roodharige, onkunstzinnige (?) man, niet uitgesproken prinsgezind maar zeker niet republikein, noch juf voor een klas ]

Geplaatst door Rogier - 12-10-2011 10:10:45

Schrijver van het stuk trapt met open ogen in de drogredenering die sommige belangengroeperingen en politieke partijen aanhangen; namelijk dat (alle) vrouwen geen eerlijke kans krijgen en dat (alle) mannen dat per definitie dus wel krijgen.
Vrouwen zijn in goed gezelschap als het gaat om op achterstand mee te dingen naar een topfunctie, ongeveer 95% van de mannen zal nooit de top bereiken. Ook dat heeft niet altijd met kwalitiet te maken, noch met ambitie, maar simpelweg met het feit dat je tot een bepaalde groep moet behoren. Niemand hoor je hierover in deze discussies en het valt toch wel erg tegen van de vrouwen in zijn algemeenheid dat zij deze nuancering niet aanbrengen en gewoon net als mannen de tegenstelling opzoeken om zo een punt te scoren.

Geplaatst door Caroline Houben - 12-10-2011 8:58:33

Een interresante vraga zou kunnen zijn: Waarom vrouwen uiteindelijk geen carriere aan de' top' wensen?
De huidige ' top carrierre' wordt veelal ingevuld door mannen en is daarom ook vormgegeven door mannen . Een vrouw zou op deze plek haar functie wellicht heel anders willen en kunnen invullen. Met een andere balans tussen werk en prive en tussen mens en kapitaal. De vraag is of daar ruimte voor is? Wanneer de ruimte er niet is maakt ze misschien een andere keuze.
De focus van een volgend artikel zou kunnen liggen bij de vraag hoe een vrouw die een top carriere wenst deze zou willen vormgeven! Hoe een besuurlijk orgaan georganiseerd zou worden en op welke thema's de focus zou komen te liggen.