Relativisme, absolute onafhankelijkheid en het bedrijfsmodel
maandag 22 februari 2010 | 
12 reacties
Ik ben absoluut tegen absolute onafhankelijkheid. Dat is denk ik het enige in het leven waar ik absoluut in ben. Want absolutisten sluiten zich te veel af van de mogelijkheid en noodzaak de dingen sociaal geolied te houden.
Op alle andere terreinen van het leven behoor ik tot de relativisten. Ook al ken ik de kritiek dat relativisten gelegenheidsgevers zijn van hellende vlakken, zowel op moreel, sociaal en cognitief terrein als op het gebied van sigaren roken en chartreuse drinken. En ook op het terrein van de linguïstiek.
Toch zou ik - in weerwil van de taalpuristen/absolutisten - de recente uitdagingen van het beroep het liefst willen benoemen als 'Wirtschaftsprüferdämmerung'.
Het is geen Nederlands, zelfs geen echt Duits, maar het heeft een betere klankkleur om de rol van het accountantsberoep in de kredietcrisis te beschrijven dan welke andere term ook. Het heeft de geur van een regelvolgende accountant in de schemer van dageraad of zonsondergang.
Ik heb het indirect opgeroepen toen ik in de verhoren van de commissie De Wit het kritische tegendeel van absolute onafhankelijkheid - het onverbiddelijke Nederlandse volksabsolutisme 'wie betaalt, bepaalt' - in de strijd om de ziel van het beroep heb geworpen.
'Wie betaalt, bepaalt' is een demagogische stelling die enerzijds een waarheid als een koe verkondigt, maar anderzijds onrecht doet aan al diegenen die beter weten en beter doen - uit overtuiging, gewoonte, zelfbehoud of gewoon fatsoen. Zo'n nucleaire uiting moet dus spaarzaam worden gebruikt, alleen als laatste verdedigingslijn.
Ik had het nooit eerder gedaan. Maar met twee crises achter de kiezen (eerst Enron/dotcom, nu de kredietcrisis) zonder duidelijke stellingname van het beroep dat we een volgende crisis beroepstechnisch niet even lapidair ('in steen gebeiteld') en formalistisch tegemoet zullen zien, vind ik het tijd dat het accountantsberoep haar bedrijfsmodel zelve fundamenteel ter discussie stelt.
Om dezelfde redenen als waarom commentatoren het bedrijfsmodel van de credit rating agencies bespreken. Ook al brengt dat het gevaar met zich mee dat we nu gaan denken dat absolute onafhankelijkheid een wondermiddel zal zijn.
Ik zal in zo'n hoognodig debat dus geen fundamentalistische grondhouding aannemen. Zoals gezegd: ik geloof niet in absolute onafhankelijkheid. Ik geloof zelfs dat absolute onafhankelijkheid een zware hypotheek legt op het efficiënt en effectief functioneren van financiële poortwachters, inclusief het accountantsberoep. Absolute onafhankelijkheid negeert de wet van de verminderde meeropbrengsten en voert tot een kafkaëske architectuur met te veel schijnzekerheid.
Maar dat neemt niet weg dat als het beroep volhardt in de suggestie dat het in deze crisis geen steken heeft laten vallen - en daarmee eigenlijk stelt dat we een volgende diepe crisis wederom tegemoet zullen zien zonder enige signaalfunctie op microniveau via de accountantsverklaring -, het dan zichzelf een slechte dienst bewijst. En dat de functie dan, in ieder geval voor de 'too big to fail'-instellingen, beter kan worden gemanaged door of onder regie kan staan van diegenen die uiteindelijk de rekening betalen: de belastingbetalers en de instituties aan wie zij hun geld toevertrouwen.
Onafhankelijkheid (financieel, in feite en in grondhouding) is, hoe slim onze beroepsapparatuur ook is, de spil die bepaalt of en hoe we onze deskundigheid ten goede of ten kwade aanwenden.
Het kan best zijn dat in dat opzicht imperfecte onafhankelijkheid, het huidige bedrijfsmodel, eerder een zegen is dan een vloek. Maar het doet wel een sterk beroep op ons karakter, in aanvulling op onze deskundigheid. Daar moeten we dan meer inhoudelijk en volwassener mee omgaan dan in de laatste twee crises.
Dan zal ook Wirtschaftsprüferdämmerung leerzame geschiedenis kunnen worden. En zal het chronisch belaste 'wie betaalt bepaalt' incidenteel maar oh zo opvoedend kunnen worden vervangen door het voorbeeldstellende 'wie betaalt baalt'.
Dan hebben we tenminste ook de nuttige uitzondering die een nog nuttiger regel bevestigt.
Jules Muis
Reacties (12) | Reageer
Geplaatst door R van Rie - 22-3-2010 11:27:54
Een vingeroefening zou kunnen zijn af te vragen of de DNB een instrument is dat de behoeftes van de politiek bedient of de economie (algemeen belang).
En waaruit laat het een of het ander zich bewijzen ?
En waarom is een vergelijkbaar toezicht niet voor philips, Shell noodzakelijk(!) ?
Ten slotte zijn bedrijven bedrijven ook al heten ze banken. Is de vrije markt, als het om banken gaat, dan niet bij machte om het kaf van het koren te scheiden ?
Het is aanvaard dat men vanuit de overheid autobezit stimuleert door de financieringskosten ervan aftrekbaar te maken, want dat is goed voor de economie.
Vervangt men 'auto'door 'huis' zit men in een andere wereld, lijkt het wel.
En dus waarom zouden financiele producten producenten een andere behandeling nodig hebben dan diegenen die oliederivaten produceren. Als er iets belangrijk is voor onze economie is het olie wel.
Geplaatst door jules muis - 21-3-2010 14:52:45
"Het (Ron Paul) voorstel tot opheffen van Centrale Banken is een typisch voorbeeld van alles of niets denken, een variant van de nul hypothese, die goed werkt om de dingen duidelijk te stellen.
Maar practisch gezien voor mij een non-starter omdat ik beide centrale bank functies, toezicht en monetair beleid, niet weg kan denken in ons 'scheme of things'. (waarvan je 'toezicht' er wel uit kan snijden, maar niet kan elimineren)." Dat, heer van Rie, heb ik gezegd.
Het feit dat ik het niet buiten de box kan brengen, betekent niet dat ik het anderen niet gun, integendeel, ik denk dat de Ron Paul/heer van Rie nulhypothese vragen hele goede vingeroefeningen zijn ons af te vragen waarom die instellingen bestaan en of ze nog raison d'etre hebben.
de Heer van Rie heeft gelijk, ik ben redelijk bevooroordeeld, weinig creatief op het punt van het opheffen van centrale banken; wat niet wegneemt dat ik hoop dat het debat erover doorgaat.
Geplaatst door R van Rie - 20-3-2010 14:31:34
"Maar practisch gezien voor mij een non-starter omdat ik beide centrale bank functies, toezicht en monetair beleid, niet weg kan denken in ons 'scheme of things'. (waarvan je 'toezicht' er wel uit kan snijden, maar niet kan elimineren). "
Klopt als een bus. Dat u een centrale bank niet weg kunt denken in de dingen die we van "oudsher"en tot nu.
Mijn reactie was dusdanig om juist buiten het systeem te denken.
Ooit heeft het systeem zonder centrale banken geopereerd, Ooit is er een moment geweest dat de centrale bank in het systeem werd gebracht. Een interessante vraag daarbij is door wie en waarom ?
Het is daarom een beetje flauw om te beweren dat het in onze scheme of things past en dat het daarom niet ter discussie dient te staan.
Een van de schaduwen die het bestaan van een centrale bank heeft opgeleverd is de lage drempel tot oorlogsvoering.
Een andere donkere kant is de reeks verstoringen van economie dmv geldpersen.
En met democratie heeft het helemaal niets te maken. Niemand kan bijv. de DNB of FED ter verantwoording roepen.
Of zoals Jefferson zei: "
In questions of power, let us hear no more of trust in men, but rather bind them down from mischief with the chains of the Constitution
Geplaatst door jules muis - 13-3-2010 18:55:45
ah, Heer van Rie,
Dat krijg je als een of/of man en en/en man op zijn pad vindt.
Of/of proposities zijn heel goed om het argument op scherp te zetten, maar rhetorisch verdacht omdat het de suggestie werkt dat absolutisme een oplossing voor wat dan ook zou zijn;
En/en argumenten zijn per definitie relativerend, en worden terecht verdacht van ontwijkend gedrag echte moeilijke keuzes te willen maken.
Ik respecteer Uw of/of benadering, maar verdedig en/en als meer realistisch zonder noodzakelijkerwijs opportunistisch te zijn. Kan wel, hoeft niet.
Het (Ron Paul) voorstel tot opheffen van Centrale Banken is een typisch voorbeeld van alles of niets denken, een variant van de nul hypothese, die goed werkt om de dingen duidelijk te stellen.
Maar practisch gezien voor mij een non-starter omdat ik beide centrale bank functies, toezicht en monetair beleid, niet weg kan denken in ons 'scheme of things'. (waarvan je 'toezicht' er wel uit kan snijden, maar niet kan elimineren).
Waar het om gaat is die functies
goed te laten werken, en dat is naast professioneel judgment ook mensenwerk. Dat gaat fout als de democratische controle daarover te lapidair is, en daar hebben we de gevolgen van gezien.
So we will have "to agree to disgree", wat niet betekent dat dat einde debat zal zijn.
goed week-end!
Geplaatst door R van Rie - 11-3-2010 14:18:16
De keuze is tamelijk simpel. Of men is vóór transparantie of men is vóór de kleine lettertjes (en verwarrend taalgebruik).
U zult toch een keuze moeten maken. Of u kiest voor het vak, zonder toekomst, of u kiest voor de burger die het eea nog moeten kunnen volgen.
Of u kiest voor een systeem met AFM, DNB, Scheltema, parlementaire enquete theezakjes met uiteindelijk onduidelijke Gordiaanse knoophakkerij of voor de timmerman.
Neen, ikverkies geen systeem van laissez faire, maar een systeem waarin boerenverstand hoogtij viert. Jammer voor diegenen die een universitiare opleiding hebben gevolgd, maar de realiteit is, in zijn grilligheid, leerzamer dan het (slaafs en vol bewondering) volgen van de danspasjes van de (Vroegere) hoogleraar.
Door het streven om wetgeving ( want daar praten we over) begrijpbaar/leesbaar te maken voor timmerman en loodgieter, ontstaat er wellicht cultuurwinst ipv verlies.
Zodra een regel het licht ziet, in de vorm van (opgeschreven) wetgeving, treedt er cultuurverlies op, wordt het ideaal niet meer in harten gedragen, verliest het kind de vader.
De rode draad door AFM DNB wordt getrokken door diezelfde mensen die er mee om moeten kunnen gaan.
Oftewel de toneelspeler die zijn eigen rol schrijft en regiseert. De staat schrijft haar eigen wetgeving ( "De tweede kamer verzoekt de regering om wetgeving te maken.....")
De burger (en uit eindelijk ook de accountant) staat erbij en kijkt er naar, met zijn handen op de rug.
nou ja, handen, één hand is ie al kwijt.
Ik had het zelf al eerder willen noemen, maar met Ron Paul, bent u me te snel af.
Wat is de noodzaak (!) van de DNB of kunnen we ook zonder ?, hoe ging het er aan toe vóór dat de DNB werd opgericht ?
En is er nog leven na de DNB ?
Vroeger was een heerser ( koning) nog afhankelijk van de tucht van de markt, met de creatie van een centrale nationale bank was er een weg om ongedekte cheques uit te geven en lag de weg naar oorlog en onbeperkte macht open. Immers, de bevolking is gedwongen de rekening van de Nattonale centrale bank uiteindelijk te betalen ( zie ijsland, Griekenland) maar snapt er geen snars van wat er zich in achterkamertjes afspeelt.
De waarde van de afgegeven schuldbekentenissen door de DNB, wordt niet zozeer bepaald door marktwerking, danwel door onderlinge (centrale bank)afspraken, die, per definitie, een verminderd realiteitsgehalte hebben.
Vind u het daarom gek dat slimnme jongens en meisjes allerlei creatieve producten bedenken ? Remember Sorros en de Britse munt.
Water vindt altijd haar laagste punt.
Dus, mijnheer Muis,geen teveel aan democratie, maar een democratisch tekort.
Geplaatst door jules muis - 4-3-2010 10:53:06
Het is me nogal wat, Johan,
om het boek van Wittgenstein te gooien naar iemand die nog niet eens Wellink begrijpt. Maar ik ben vereerd, en sla het nog eens na.
Tja Heer van Rie,
Ik heb ook geen wondermiddel al die kleine lettertjes die ons systeem zo dreigen te verstoppen op te ruimen. Die stofzuiger moet nog uitgevonden worden. Mogen wat mij betreft ook een paar hoofdletters door een kraker, dan beginnen we tenminste aan het goede einde.
Wat me het meest fascineert aan Uw inbreng is mijn indruk dat U laisser faire denkt als je de dingen helemaal overlaat aan het spel der vrije krachten dat het dan vanzelf wel goed komt. Ik denk zelf als je dat doet, in extremis, dat je dan echt bezig bent die dingen te laten zelf-creeeren die te groot zijn om om te vallen. Een proces dat uiteindelijk leidt tot mindere dingen/keuzes die nog groter zijn dan ze al waren en die je nog moeilijker kunt laten omvallen. Zie onze wereld/ Wallstreet cs, twee jaar na de creatieve 'schoonmaak'. Niet van deze wereld.
U gaat niet zo ver als Ron Paul, de Amerikaanse libertijn, die wil beginnen met de centrale bank(en) af te schaffen. Paul speelt een bijzondere en leuk provocerende rol, en zijn voostel is misschien een aardige mentale vingeroefening - net als het nationaliseren van het beroep -maar ik zie het realiter niet zitten.
Ik zie wat dat laatste betreft wel een heel eenvoudige oplossing voor de controle eindverantwoordelijkheid voor systemic risk. Heeft niet meer nodig dan 5 of zo uitstekende professionals met EEN hand - hebben allemaal die andere hand al een keer verloren door die ooit voor een ander in het vuur te steken, belangrijke karaktertoets. De rest is een kwestie van verstandig uitbesteden. Blijf erbij dat de Rekenkamer met zijn uitstekend onafhankelijkheids statuut en verantwoordelijkheid jegens de belastingbetaler, best een goede regievoerder zou kunnen zijn.
Goed te horen dat U iets ziet in de loodgieter van Schin op Geul? (Zie mijn blog 'eenvoudiger kunnen we het niet maken').
Ik zal het 'm doorgeven.
Ik vertrouw dat U ons geestelijk op de tenen blijft houden.
Groeten uit Parijs,
Ik heb geen recept
Geplaatst door R van Rie - 3-3-2010 12:46:41
En dat de functie dan, in ieder geval voor de 'too big to fail'-instellingen, beter kan worden gemanaged door of onder regie kan staan van diegenen die uiteindelijk de rekening betalen: de belastingbetalers en de instituties aan wie...
Verbazingwekkend dat Muis met een reeds bestaand, momenteel kaduuk en heruitgevonden wiel komt aandragen. Er moet iets mis zijn gegaan.
Inderdaad geen goed systeem zonder verantwoordelijkheid. En verantwoordelijkheid is pas slechts aanwezig indien men bij foute beslissingen behoorlijke lasten te dragen krijgt ( in wat voor vorm dan ook!).
Een eerste stap naar oplossingen is het creeren van 'Not too big to fail'.
Tja, weer zo'n laaghangende vrucht en waarom ben ik toch altijd weer de eerste die dergelijke briljanten ontdek ? Een regionaal ziekenhuis, ROC of een te groot samengevoegde gemeente, danwel een te grote regionale werkgever leiden al spoedig tot situaties met teksten zoals 'too big', voldongen feiten geplaatst' en 'met de kennis van nu'. Omkoping en afpersing liggen dan op de loer en bestuurders schuiven de rekening wel door. Dat is toch niet nieuw ?
Het Nederlandse toppunt van 'too big to fail' is toch wel ons allerhoogst rechtscollege te noemen en ziet toch hoe slecht het er aan toe is.
En dat terwijl het 'onder regie staat van diegenen die uiteindelijk de rekening betalen' ?Zo bezien zou het toch perfect moeten werken.
Kennelijk is de eis dat men afhankelijk zou moeten zijn van degenen die een eventueel gelag zullen gaan betalen niet voldoende en dient 'voldoende kennis van zaken' toegevoegd te worden.
Daar is de timmerman niet blij mee.
Aldus een herhaalde oproep de weg te vinden om zoveel mogelijk regeltjes, kleine lettertjes op te doeken.
Of in een woord: Transparantie !
meneer Muis, dank voor uw reactie met de buizen en pijpen. Helaas vrees ik dat dit stuk zonder moeite in de nationale dagbladen geplaatst zal worden.
Men zou kunnen overwegen om een oproep te doen de desbetreffende financieel experts van de krant te ontslaan. Immers Frank Partnoy heeft het eea al in 1997 uit de doeken gedaan.
Dat is zo'n dertien jaar geleden, volgens doornen Roosje.
Geplaatst door Johan Visser - 2-3-2010 14:17:31
Beste Jules,leuk dat je impliciet laat zien dat de scepticus paradoxaal wordt als hij sceptisch is over zijn eigen scepticisme.En een absolute relativist zoals jij je presenteert is ook niet weinig paradoxaal.En volgens mij ook uiterst absoluut.We moeten immers ergens van uitgaan.Het kan niet anders! Of je moet de oplossing van Wittgenstein kiezen(Tractatus Logico Philosophico):waarover men niet spreken kan daarover moet men zwijgen.Wittgenstein doelde natuurlijk op het probleem dat je uitgangspunten niet kan gronden.Dus zijn de absolutist en de relativist intellectueel volstrekt gelijkwaardig.En dat kan ook ik niet bewijzen dus zwijg ik maar.
Geplaatst door jules muis - 28-2-2010 19:21:44
Ik zal het graag opsporen heer Hogeboom van Buggenum, en als het me niet lukt bij u terugkomen.
Toch leuk te horen dat de artistieke wortels van het beroep door een kunstenaar lang geleden al is bevestigd.Ik heb het in hetzelfde interview de accountant vergeleken met een cartoonist; diepe schets, goed over nagedacht, erkenbaar, realistisch; en af en toe met een lach en een traan.
Geeft toch een hoop mogelijkheden voor mijn beroep ons wat creatiever te afficheren, waarvoor mijn dank.
Geplaatst door H.J. Hogeboom van Buggenum - 28-2-2010 16:09:42
Ik las het interview met u d.d. 20-02 in de Volkskrant, waarin u onder meer zegt: "Financiële handel kan wel een beetje bijdragen aan de groei van de economie, maar dat kunnen nooit percentages zijn van 15 en zelfs 25%. Tenzij je een zeepbel aan het opblazen bent". In zijn boek "Het ideale eigenbelang" (video ervan in het Vredespaleis opgenomen kan ik u desgewenst sturen) signaleerde de kunstenaar Pieter Kooistra († 1998)dit al en ontwikkelde hij een alternatief plan voor de wereldeconomie naast de bestaande, geleid door de (vernieuwde VN). Zie ook de website van de Stichting UNO-Inkomen voor alle mensen.
Geplaatst door jules muis - 23-2-2010 17:25:31
Ja Pieter, als je ‘too big to fail’ googled kom je al aan meer dan een miljoen entries. Geef het nog pakweg twee jaar, en het zullen er wel meer dan 10 miljoen zijn. Plus ‘too big too fail’ kent zijn eigen derivaten, waarvan ‘too interconnected to fail’ er maar een van is. Het gaat daarbij om die constructies, vaak door derivaten en onbekende risicos en duistere financiele spelers bij elkaar gehouden, die vanwege het feit dat ze niet of minder gereguleerd zijn een latent gevaar bieden voor het systeem in zijn geheel. Hebben we ook nog ‘too small to fail’, neem Griekenland, situaties waar faling op zich economisch best verteerbaar is, maar voert tot het korter maken van de lont gestoken in een grotere tijdsbom, de Club Med landen.
Natuurlijk zijn de belastingbetalers niet de enige die uiteindelijk de rekening betalen, maar ze maken het, als ze op moeten hoesten, de andere stakeholders, velen met vele petten op, wel makkelijker; en maakt ze daarmee ook gevaarlijker in hun verder gedrag als dat allemaal te gemakkelijk gaat.
We zijn eigenlijk nog maar net begonnen het verschijnsel in kaart te brengen, zoiets als een brandverzekeringspolis proberen te krijgen/uitschrijven aan de keukentafel als de keuken al in brand staat. Hopelijk komen er ook rustiger tijden waar deze nieuw ontdekte tak van sport ( in de afgelopen eeuwen wel al meer beoefend) wat bedaarder onder de loep genomen kan worden. Waarbij het beroep een zeer constructieve rol kan spelen.
Je honger naar definitie kan ik goed begrijpen, maar het is nogal riskant een ‘relativist’ daar als eerste naar te vragen. Kan beter beginnen met de fundamentalisten aan beide zijden van het sociaal-economisch spectrum; zij die alleen geloven in de gesel van de markt enerzijds, en zij die denken in termen van onnodige kosten die gepaard gaan met chaotische kapitaalsvernietiging bij paniekerig handelen/afwikkeling anderzijds. Als vervolgens de meer gematigden het middenveld willen invullen met wat meer beheerste definities zullen we ook aanlopen tegen de pijn van definieren an sich: Ook wel vergeleken met krabben als het jeukt, hoe meer je krabt hoe meer het gaat jeuken. Kan menige faculteit de vrije tijd mee vullen.
Een ding is zeker: we zullen constructies moeten bedenken, orderlijk proces gericht, die moral hazard minimaliseert en ons niet in het fuik doet lopen van dat kinderliedje hier, over die oude dame, die eerst een vlieg inslikte, toen een spin om de vlieg te vangen, toen een muis om de spin, toen een kat om de muis etc etc. Het liep niet goed af met ‘r.
Wat ik wil zeggen is dat dit onderwerp, naast systemic risk, niet meer weg te denken zal zijn in het sociaal-politiek-economisch debat, zelfs als we de economie en het financieel systeem weer op poten weten te krijgen. De tandpasta is uit de tube.
Dus mijn antwoord is niet meer dan een troostprijs met blijvende kans op de hoofdprijs voor hen die willen participeren in het debat. En met de blijvende garantie van ‘never a boring day’.
Goed dat je mee doet!
Geplaatst door Pieter de Kok - 22-2-2010 23:59:07
Dag Jules,
Ik heb de blog gelezen. Mooi opgebouwd stuk.
Toch wil er wel wat kanttekeningen bij plaatsen.
Mijn ‘zorg’ is waar ligt ‘de grens’. Vanuit het ‘maatschappelijk verkeer’ zal de grens ‘too big to fail’ vanuit een ieder zijn invalshoek, belevingswereld worden ingevuld. Emoties en subjectiviteit. Zomaar een voorbeeld ergens in de wereld, denk hierbij aan het wat zich afspeelt binnen de energiesector en de weerstand die wordt opgeroepen door ‘willekeur’ van overnames, desinvesteringen, die weer leiden tot grove impairments [Nuon – Vattenfall] en die vervolgens weer kunnen leiden tot instabiliteit. Er zullen mensen zijn die vervolgens zeggen, die energiemaatschappijen, ‘handen af’, ‘too big to fail’
In een geheel andere hoek, kijk wat zich nu in de zorg afspeelt [kleiner in massa , minder complex] , maar ook ‘too big to fail’ vanuit belevingswereld van patiënten die afhankelijk zijn van zorginstellingen [die nu bij bosjes afvallen…ondanks goedkeurende accountantsverklaringen].
De vraag is dan ook, is de belastingbetaler de enige ‘stakeholder’ waarvan het belang moet worden afgewogen? Uiteindelijk zijn wij uiteraard allemaal belastingbetalers. De grens licht wellicht al bij ‘de klant’, ‘de patiënt’ of die medewerker van een ondernemersraad die zich zorgen maakt over de continuïteit van zijn organisatie [ook hier zijn er voorbeelden ten over].
Het is net als de vraag ‘wat is een zwaar beroep, en waar ligt de AOW grens’ versus ‘wat is too big to fail..’.
Mijn lijn is – wil je echt fundamenteel is veranderen – dan is het zal je al relativerend toch richting ‘algehele nationalisatie gaan’. Hoe goed we het ook doen, hoe goed we het ook willen doen, hoe demagogisch het ook klinkt, het beeld van ‘wie betaalt, bepaalt’ is wel hetgeen wat nu in de markt, bij kritische volgers van onze beroepsgroep, bij klanten, aan beeldvorming bestaat. En ik zie geen Big4 die dit beeld nu proactief aan het ‘verbeteren is’. Niet in Nederland, en is lees er ook weinig over wat betref internationale discussies.
Wil je het systeem 'een beetje' veranderen en organisaties - 'na definitie van wat is dan in hemelsnaam too Big To fail’- onder nationalisatie laten vallen, dan accepteren wij met elkaar een differentiatie in de zwaarte, diepgang van 'veronderstelde' onafhankelijkheid. Dat is mijn inziens niet de weg.
Dan kunnen wij ons beter neerleggen bij het dan te veronderstellen feit dat het bestaande systeem, in huidige vorm [zakelijk, commercieel briljant], als systeem 'too big to change' is en dat we discussie moeten laten rusten.
Anyway, ik had eigenlijk geen zin dit weer op www.accountant.nl te posten met de kans dat dit weer als ‘losse flodder’ kan overkomen. Deze discussie is, of zou moeten zijn, het enige onderwerp dat mij echt aan het denken zet over het hoe en waarom als registeraccountant je invulling geven aan wat je ‘dagelijks bestaan’ is – zover het gaat om het afgeven van ‘onafhankelijke Assurance’.
Dank weer voor de leuke discussie, we houden contact,