Een kijkje bij de buren

dinsdag 24 januari 2012 | 7 reacties

Accountants noemen zichzelf wel eens financiële huisartsen, en die term is niet zo gek gekozen. Niet alleen vanwege inhoudelijke overeenkomsten, maar ook omdat in de beroepsuitoefening, verdienmodel, veranderende maatschappelijke context en dergelijke veel overeenkomsten zitten.

Natuurlijk, een soort big four van huisartsenpraktijken bestaat nog niet, maar met ziekenhuizen en centrale huisartsenposten zitten we al een aardig eind in de richting. De voorliefde voor maatschappen, de ultieme inhoudelijke verantwoordelijkheid van de professional, toezicht dat door de professional als pittig wordt ervaren terwijl de maatschappij zich afvraagt wat het precies te betekenen heeft, klanten die mondiger en eigenwijzer worden, gedonder rond onafhankelijkheid en professionaliteit: (huis)artsen en accountants zouden elkaar erg goed moeten kunnen verstaan.

Eén van de domeinen waar huisartsen voor wat maatschappelijke deining hebben gezorgd is de euthanasiepraktijk. Om het even heel kort door de bocht samen te vatten: als een burger van dit land een andere burger van dit land dood maakt, dan wordt dat voor de rechter gebracht, aangezien dat een strafbaar feit is. Maar als die eerste burger een arts is, en de tweede een patiënt die er zelf om gevraagd heeft, letterlijk, dan bemoeit de strafrechter zich er niet mee, mist de arts zich aan een aantal zorgvuldigheidsregels heeft gehouden. Daar hoort bij dat de arts de euthanasie moet melden. Voorwaar een juridisch bijzondere positie, die potentieel grote risico's met zich mee brengt.

Nu is er met dat melden van euthanasie iets bijzonders aan de hand. Artsen hebben via hun beroepsorganisatie de facto tegen de maatschappij gezegd: ofwel wij krijgen absolute vrijwaring van strafvervolging, ofwel we melden gewoon niet. Een rechterlijke toets of de patiënt de euthanasie wel wenste, en het niet moord was, die accepteren we niet. Maar, beste maatschappij, u kunt ons vertrouwen hoor, want we hebben een eed, beroepseer, en wat niet al.

Inmiddels is die vrijwaring er. De maatschappij heeft nu feitelijk uitsluitend de meldingsbereidheid van artsen om nog enig toezicht te kunnen houden op de euthanasiepraktijk. En wat blijkt?

In 2005 werd, volgens de NVVE, tachtig procent van alle euthanasiegevallen gemeld. In 2010 zou het aantal meldingen ten opzichte van 2006 met 63 procent zijn toegenomen, terwijl het aantal gevallen van euthanasie nauwelijks zou zijn gestegen. En dat kan dus niet. Anders gezegd: iemand doet beroerd onderzoek, of iemand jokt.

Voor accountants is dit een boeiende casus. Hoe gaat het maatschappelijk verkeer reageren? Zou het u verbazen als we ofwel helemaal geen vragen horen, ofwel alleen een principiële discussie over euthanasie gaan zien? Als er geen rumoer ontstaat, waarom is dat dan?

Misschien valt er voor accountants nog wat te leren hier.

Arnout van Kempen

Reacties

Geplaatst door Arnout van Kempen - 24-1-2012 23:04:59

Ik snap dat euthanasie een gevoelig onderwep is, en ik zou er iet over geschreven hebben als ik me er niet in verdiept had. De constatering die ik doe betreft de meldingsberiedheid, en de vostrekt onmogelijke gegevens die hierover gepubliceerd worden.

Over dit toch bepaald niet onbelangrijke gebeuren wordt minstens "opmerkelijke" informatie aan het maatschappelijk verkeer gepresenteerd, en datzelfde maatschappelijk verkeer reageert daar totaal niet op. Waarom zou dat zo zijn? En wat valt daar uit te leren?

Geplaatst door Cornejo Bokslag - 24-1-2012 19:56:05

Beste Arnout,
Boeiende vergelijking. Wellicht mag ik je adviseren om eens na te gaan waar een huisarts mee te maken krijgt wanneer hij euthanasie pleegt. Zorgvuldige procedures, een 2e scen-arts. Vervolgens een commiissie die louter op basis van papieren beoordeeld of de huisarts toch wel zorgvuldig tot zijn besluit is gekomen. Bepaald geen vrijwaring en een half jaartje stress voor de huisarts. Bij het palliatieve traject heeft de huisarts dat niet.
Geen pretje.

Misschien moeten we ons vak weer eens respecteren en niet buigen voor de budgetdruk van klanten. We doen het onszelf aan. Al jaren. Tot er niets meer van het vak overblijft.
Interessant idee maar ik hoor graag een verbeterde versie

Geplaatst door Willem D. Okkerse CEO OK-Rating Institute - 24-1-2012 18:11:23

Geplaatst door Willem D. Okkerse CEO OK-Rating Institute - 24-1-2012 18:09:12

Bedenk het volgende :
Een temperatuur van 42 graden zal leiden tot een externe expertise meting
Hoeft niet, maar als de patiënt overlijdt is er een probleem. Wat is de kwaliteit
van de arts c.q. zijn/haar verwijzing ?

Een OK-Score 9 of 10 zou moeten leiden tot een externe expertise meting
Hoeft niet, maar als de patiënt failliet gaat is er een probleem. Wat is de kwaliteit
van de Accountant c.q. haar/zijn verwijzing ?

Welke thermometers zijn er überhaupt.. en vooral wat is de ijking ??

Met excuses

Geplaatst door Willem D. Okkerse CEO OK-Rating Institute - 24-1-2012 18:09:12

Bedenk het volgende :
Een temperatuur van 42 graden zal leiden tot een externe expertise meting
Hoeft niet, maar als de patiënt overlijdt is er een probleem. Wat is de kwaliteit
van de arts c.q. zijn/haar verwijzing ?

Een OK-Score 9 of 10 zou moeten leiden tot een externe expertise meting
Hoeft niet, maar als de patiënt failliet gaat is er een probleem. Wat is de kwaliteit
van de Accountant c.q. haar/zijn verwijzing ?

Welke thermometers zijn er überhaupt.. en vooral wat is de eiking ??

Geplaatst door Arnout van Kempen - 24-1-2012 17:43:29

Het boeiende van deze casus zit, denk ik, minder in de inhoudelijke overeenkomsten, als wel in de manier waarmee huisartsen, als beroepsgroep, omgaan met een maatschappelijk nogal gevoelige kwestie en de verschillen en overeenkomsten met de manier waarop accountants omgaan met maatschappelijk gevoelige kwesties die hen raken.

Ik denk dat het inderdaad bijzonder boeiend zou zijn eens verder te kijken naar de technieken die de huisarts toepast versus de technieken die de accountant toepast, maar nogmaals, daar gaat deze blog niet over.

Geplaatst door Antje Spijker - 24-1-2012 17:08:23

Ik ben huisarts, dus ik heb weinig inzicht in wat het vak van accountant behelst. Toch kan ik me een beetje voorstellen dat veel van 'mijn' patiënten zich tegenover ongeveer net zo moeten voelen als ik me voel wanneer 'mijn' accountant op huisbezoek komt. Er is sprake van een leek en van een deskundige en hoewel ik niet dom ben kan de deskundige mij, de leek, tot op grote hoogte wijsmaken wat hij wil over iets dat erg belangrijk is (de financiële gezondheid van mijn éénvrouwsbedrijf). Adviseren wat hij wil. Verkopen wat hij wil, als hij het maar handig genoeg brengt.

Zou daar van zijn kant nooit wat paternalisme, theater, geruststellende flauwekul, oftewel placebo, tussendoor komen fietsen? Ik denk dat dat een onderschatting is van het vak van accountant.

Geplaatst door Jurgen van der Vlugt - 24-1-2012 14:01:13

Arnout, vooropgesteld dat accountants willen leren...

En het lijkt me handig om de analogie niet verder door te veoren dan mogelijk, en/of goed te zien waarin de analogie schuilt en waar de verschillen zitten, met name waar die verschillen een andere, incompatibele, richting inslaan:
Een huisarts zal niet zwart-op-wit willen verklaren dat iemand *geen* ziekte onder de leden heeft. En een huisarts werkt behóórlijk veel met soft controls. (Gezondheids)zorgen kunnen uiten ook als die (groten)deels of geheel voortkomen uit psychologische kronkels of littekens, placebo's etc., het hoort tot het gewone dagelijks werk. Doen accountants ook zo hun controlerend werk ..? Of is het alleen de hele maatschappij behalve accountants die een jaarrekeningcontrole-handtekening een placebo vindt en tuchtrechtmogelijkheden een doekje voor het bloeden ..? [Disclaimer: is een kort-door-de-bocht stelling voor discussieredenen]

Maar ... de analogie verdient ook om veel serieuzer, stapsgewijs verfijnend, te worden bestudeerd. En er zijn beroepen denkbaar die evenzeer voor vergelijkende studie geschikt zijn, denk aan notarissen en advocaten (hoewel), en .. out of the box ...?
Iets voor een (of meer) afstudeerder ..?