Dat het partnerschap bij een accountantsorganisatie een promotie is, blijft een misvatting, aldus Hakan Koçak.

Discussie Column Gisteren

Wil je partner worden? Of wil je vooral wat het lijkt?

"Over een paar jaar wil ik partner worden." Hij zei het alsof hij vertelde dat hij een halve marathon op de planning had staan. Logische volgende stap. Goede carrièreplanning. Senior manager. Slim. Ambitieus. Inhoudelijk sterk.

Ik vroeg hem: "Waarom?" Het bleef stil. Niet omdat hij het niet kon uitleggen. Maar omdat hij er nog nooit echt diep over had nagedacht. En dat zie ik vaker. Na zeventien jaar in en rond accountantsorganisaties zie ik hoe het partnerschap of een gelijkwaardige leidinggevende rol bijna automatisch het einddoel wordt. Alsof je carrière een ladder is en dit simpelweg de bovenste trede. Je begint als assistent, groeit door, wordt manager, senior manager… en dan is partner de logische bekroning.

Maar wat bedoelen we eigenlijk als we zeggen: partner? De meeste mensen zien de eindverantwoordelijkheid. Het oplossen van lastige vaktechnische vraagstukken. Grote klanten. Complexiteit. Status. Partnerschap begint wat mij betreft waar het zijn van een goede accountant niet langer genoeg is. Vanaf dat moment draait het niet meer alleen om vakinhoud, maar om richting, cultuur en continuïteit. Je wordt medeverantwoordelijk voor de hele organisatie.

En een organisatie run je niet met alleen technische excellentie. Dat vraagt relaties bouwen, werk binnenhalen, teams vormen, mensen ontwikkelen, lastige gesprekken voeren en soms ook afscheid nemen. Je bent niet meer alleen professional. Je bent ondernemer, met veel verantwoordelijkheid. Dus de vraag is niet alleen: wil ik een accountant zijn die eindverantwoordelijk is? De echte vraag is: wil ik ondernemen in een organisatie die complexe professionele diensten aanbiedt? Dat is een wezenlijk andere ambitie.

Als jij partner wilt worden, kijk dan eens eerlijk naar de huidige partners bij jou op kantoor. Niet alleen naar de activiteiten die je gaaf vindt. Kijk naar hun agenda. Naar hun verantwoordelijkheid als het misgaat. Naar de gesprekken die zij voeren als een klant vertrekt. Naar de discussies over onderpresteren. Naar de spanning rondom kwaliteit en marge. Wil je dat leven? Zie je jezelf daar over tien jaar zitten? En misschien nog belangrijker: wil je het samen met hén doen?

Want vergis je niet. Je wordt zakelijke familie. Je deelt risico. Je deelt reputatie. Je zit samen in aandeelhoudersvergaderingen. Je neemt samen besluiten die impact hebben op honderden mensen. Dat is een langdurige verbintenis. Partners kijken daarom bij de benoemingen niet alleen naar je ambacht. Natuurlijk moet je goed zijn. Maar ze vragen zich ook af: vertrouw ik deze persoon met onze mensen? Kan hij of zij moeilijke besluiten nemen? Past deze persoon in de groep? Wil ik naast hem of haar zitten als het spannend wordt?

En draai de vraag eens om: vind jij hen leuk genoeg om er jaren mee samen te ondernemen? Als je iemand toelaat tot de maatschap, laat je iemand toe tot de kern van je cultuur. Dan gaat het niet alleen over omzet, maar over hoe je met mensen omgaat als het schuurt. Over welke waarden je bewaakt als de druk oploopt.

De grootste misvatting blijft dat partnerschap een promotie is. Het voelt als een trede hoger op dezelfde ladder. Maar het is geen hogere trede. Het is een andere ladder. Je werk verschuift. Je bent minder bezig met je eigen dossiers en meer met het geheel. Minder met uitvoeren en meer met richting geven. Je krijgt aandelen, maar je levert anonimiteit in. Je krijgt invloed, maar ook verantwoordelijkheid voor alles wat niet lekker loopt. Dat moet je willen.

De beste manier om daar achter te komen? Ga nu al meebouwen. Niet omdat het moet, maar uit nieuwsgierigheid. Doe mee met HR. Neem plaats in de OR. Wordt mentor. Sluit aan bij een innovatieproject. Denk mee over strategie. Organiseer een open dag. Steek je hand op voor iets dat buiten je comfortzone ligt. Dan voel je wat energie geeft. Misschien bloei je op als je mensen ontwikkelt. Misschien merk je dat interne politiek je leegzuigt. Misschien krijg je energie van commerciële gesprekken. Misschien juist van vaktechnische verdieping. Leiderschap leer je niet op het moment dat je partner wordt. Daar moet je in een eerdere fase al aan gaan werken.

Gelukkig zijn er meerdere soorten partners nodig. De relatiebouwer. De vaktechnische gewetensdrager. De cultuurdrager. De innovator. Maar welke rol je ook pakt, je geeft leiding. Ook de vaktechnische partner runt een afdeling, met mensen, processen en toezicht. Je ambacht is de basis. Leiderschap en veel verantwoordelijkheid is het echte werk.

Misschien is dit wel de eerlijkste vraag van allemaal: wil ik partner worden, of wil ik erkenning? Wil ik invloed, of wil ik status? Wil ik bouwen aan de tent, of wil ik vooral kunnen zeggen dat ik aan de top zit? Er is niets mis met ambitie. Maar wees helder over wat je zoekt. Want partner worden is geen eindstation. Het is het moment waarop je mede-eigenaar wordt van alles wat goed gaat en alles wat schuurt.