Opinie 19 oktober 2018

Als de georganiseerde misdaad gaat staken

Op een dag besluit de Georganiseerde Misdaad te gaan staken. Geen liquidaties meer. Tasjesdieven, witwassers, xtc-laboranten en afpersers stoppen er mee.

Politiemensen worden niet meer omgekocht. Prostituees gaan op vakantie. Geweld, illegale wapenhandel en de handel in drugs verdwijnen als sneeuw voor de zon. Ram- en plofkrakers zitten in de zon op terrasjes. Marokkaanse en Turkse jongeren tarten niet langer het gezag. Accountants stoppen met creatief boekhouden. Politici en bestuurders krijgen geen snoepreisjes van ondernemers die hen gunstig willen stemmen. Toezichthoudende ambtenaren worden niet meer 'gesmeerd en gefêteerd'. Een Zen-achtige rust daalt neer op het sociale leven van de criminelen. De Georganiseerde Misdaad biedt alle leden de Headspace-app aan om dagelijks te mediteren en rust in zichzelf te zoeken.

Observatie- en arrestatieteams staan stand-by. De eerste paar dagen is dat fijn, maar dan gaat het knagen. Hetzelfde geldt voor de officieren van Justitie. Er liggen volop plankzaken, maar dan is op een dag de plank leeg. Wat te doen? Op de meldkamer van de politie heerst een serene rust. Men doet hazenslaapjes en kijkt naar belspelletjes op televisie. ME-pelotons trainen, trainen en trainen. Maar dan komt de sleet erin. Infiltratieteams infiltreren nog wat, maar dan houdt ook dat op. Over de tap worden gesprekken opgenomen die gaan over vakanties, verjaardagsfeestjes en het nut van de Headspace-app. Binnen de rechtshandhaving is een tijdje een gevoel van rust en overzicht. Maar dan slaat de irritatie onverbiddelijk toe. "Zijn ze gek geworden?!"

Politiefunctionarissen worden chagrijnig, maken onderling ruzie om niks. Wijkagenten spelen 'mens-erger-je-niet' met voormalige harde kern-jongeren. Populisten in het parlement hebben geen incidenten meer die ze tot hysterische proporties kunnen opblazen. Ineens is er geen basis meer om te pleiten voor nieuwe draconische wet- en regelgeving. Chagrijn wordt een tweede natuur van politici, beleidsmakers, criminologen en  misdaadjournalisten. Zij hunkeren naar de tijden van weleer. Boa's, particuliere beveiligers, rechercheurs, officieren van Justitie - allen behept met een actie- en handelingsgerichte 'can-do-instelling'- worden gek van het niets doen. De staking duurt en duurt. Chagrijn is er ook thuis bij de rechtshandhavers. Nu de meisjes van plezier staken wordt weer meer aangedrongen door manlief. Lang niet alle eega's zitten daar echt op te wachten. Ingehouden woede en frustratie in de beslotenheid van de huis- en slaapkamers.

Vanuit de Zuidas wordt geklaagd bij minister Grapperhaus over het stokken van de aanvoer van cocaïne. Dit tast de winstmarges aan, omdat beurshandelaren hun roekeloze risk appetite verliezen. Er wordt nu te weinig winst gemaakt. De situatie wordt onhoudbaar. De rechtshandhaving verliest zijn bestaansrecht en is knarsend en piepend tot stilstand gekomen.

De druk op minister Grapperhaus van Justitie komt tot het kookpunt. Iedereen wil normaliseren. Terug naar het oude. Minister Grapperhaus begint onderhandelingen met de top van de Georganiseerde Misdaad. Dat valt nog niet mee. De Georganiseerde Misdaad heeft alle troeven in handen. Er is zoveel geld witgewassen onder de ogen van de naïeve DNB, AFM en de Financial Intelligence Unit dat de Georganiseerde Misdaad het nog jaren kan uithouden. Maar voor de good guys is het vijf voor twaalf. De normale situatie dient koste wat het kost te worden hersteld. "Ik vraag u te stoppen met de staking", is de openingszin van de minister. Hoongelach is zijn deel. De topman van de Georganiseerde Misdaad gaat hard de onderhandelingen in. "Wij hebben veel te verliezen. Wij willen de staking afbreken, maar in ruil moet een zekere tact en coulance komen in de opsporing en het toezicht. Net als u vinden wij normen en waarden belangrijk. Ook wij geloven in rechtshandhaving. Maar wel zodanig dat grijze gebieden blijven bestaan en wij onze belangen kunnen veiligstellen. U pakt de kleintjes. Die geven wij u. Wij zijn eerlijke mensen, net als u. Dit is de deal, anders blijven we staken."

De minister probeert drie vergaderingen lang het spel hard te spelen. Onbegonnen werk. Het is niet vol te houden. Aan het slot van de vierde vergadering in een Bilderberg-hotel knikt hij begrijpend en maakt een diepe kniebuiging: "Akkoord, het land rekent op u."