Opinie 10 september 2015

Hoe ver laat je je ge- of misbruiken?

De klant: een vermogensbeheerder. De manager en ik, als controleleider, waren nieuw op de opdracht. Ik had me goed in de klant verdiept, bekeken wat er het voorgaande jaar was gedaan en had een controleplan en specifieke werkprogramma’s gemaakt. Want dat was er allemaal niet.

Al in de eerste week van de balanscontrole werd de manager ziek. Gelukkig had ik een aantal goede assistenten met ervaring bij de klant. In de laatste week van de controle bleek de partner een afspraak te hebben voor de slotbespreking. We waren echter nog niet klaar. Wel met de hoofdactiviteiten, maar we hadden nog niet alle stukken gekregen van de dochters die meegeconsolideerd waren.

De partner vroeg van te voren het topmemo op en stak nog even zijn hoofd om de deur en dat was het. Toen knapte er iets bij mij: we hadden als team al die weken ons stinkende best gedaan om het goed te doen, om het voor elkaar te krijgen en dat zonder enige begeleiding of belangstelling. De slotbespreking was geweest zonder overleg, er had geen review plaatsgevonden op ons werk en dat terwijl ik totaal geen ervaring had met vergelijkbare klanten. En dan ook nog eens een partner die nul belangstelling toonde, geen compliment kon geven. Die het zo allemaal wel prima vond. Een RA dus die zijn verantwoordelijkheid in het geheel niet nam.

Ik kan het me nog goed herinneren: ik was zo boos en zo teleurgesteld. En na het vertrek van de partner heb ik dan ook tegen mijn team gezegd: we stoppen ermee! Natuurlijk onderbouwd met zakelijke argumenten: wat we doen heeft totaal geen zin meer, het is het eind van de week, we kunnen wel even wat rust gebruiken na die hectische weken want volgende week moeten we weer volop aan de bak. Niemand protesteerde. Toen we onze spullen aan het inpakken waren, kwam een medewerkster van de klant nog stukken en specificaties brengen. Ze vroeg verbaasd: gaan jullie al? En ja: we gingen.

Als ik nu achteraf kijk, met mijn rationele bril op, dan zie ik dat ik het niet goed heb aangepakt. Dat ik het anders had moeten oplossen. Ik had mijn mond wijder open moeten doen, serieus moeten protesteren, naar de hoogste baas moeten gaan, desnoods daar nog een week langer moeten zitten om het af te maken. Maar dat heb ik niet gedaan.

Zet ik mijn emotionele bril op, dan ben ik nog steeds trots op mezelf. Er zijn immers grenzen aan hoe ver je je laat ge- of misbruiken en in dit geval was die grens voor mij heel duidelijk overschreden. En weet je: ik was nog geen RA en dat maakte voor mij ook uit. Gek eigenlijk, maar zo voelde het wel. Later toen ik wel RA was, heb ik dat wel anders aangepakt. Overigens niet altijd minder radicaal (dat zit misschien wel een beetje in mijn karakter) en ook niet altijd goed, mooie verhalen voor volgende columns.

Moraal van dit verhaal: doe niet wat ik gedaan heb. Dat is echt niet goed, niet volwassen, niet professioneel. Wat wel te doen als emoties de overhand krijgen? Neem een time-out, overleg en trek bij de juiste persoon aan de bel en rust niet voordat het probleem is opgelost. En natuurlijk ook: iedere baas, krijgt de werknemers die hij of zij verdient. Ben jij niet loyaal naar je team, dan is er een grote kans dat zij dat ook niet zijn naar jou. Opletten dus!

Reageren? Graag! Doe dat hier of mail naar reactie@mvanderzijde.nl.

In deze serie vertelt Marianne van der Zijde, ex-toezichthouder bij de AFM, hoe zij naar de accountancy kijkt, met als doel te helpen jaarrekeningcontroles leuker en beter te maken.